Mistrzowie karate

Urodził się w 1868 roku w Shuri na Okinawie. Jego pierwszymi nauczycielami karate byli wielcy mistrzowie Azato i Itosu.

Uznawany jest za twórcę współczesnego karate. To on zebrał i usystematyzował techniki karate, tworząc spójny system walki. Zmienił też pisownię słowa karate z „chińskie ręce” na „puste ręce”, co przyczyniło się do rozwoju tej sztuki w całej Japonii. Za jego sprawą karate trafiło do programu nauczania w szkołach — dostrzeżono jego walory wychowawcze i zdrowotne. Nauczał karate jako systemu samoobrony, który rozwija nie tylko umiejętność walki, ale też ducha ćwiczącego.

W 1921 roku zaprezentował karate w Tokio na wystawie sztuk walki, gdzie zostało bardzo dobrze przyjęte przez ówczesne władze. W 1922 roku wydał pierwszą książkę o karate, „Ryukyu Kempo Karate” („Walka na pięści z wysp Ryukyu”), i postanowił zostać w Tokio, by tam uczyć. Początki nie były łatwe — musiał imać się różnych zajęć, by zarobić na życie.

W 1935 roku, dzięki przyjaciołom, powstało dojo, w którym nauczał. Jego nazwa pochodziła od pseudonimu, którego Funakoshi używał jako poeta — i dała nazwę całemu stylowi: Shotokan. W 1955 roku stanął na czele JKA, Japońskiego Stowarzyszenia Karate, skupiającego najlepszych instruktorów propagujących karate na świecie.

Zmarł 14 listopada 1957 roku w wieku 90 lat, do końca zachowując sprawność i pogodę ducha. W 1968 roku w świątyni Enkaku-ji wystawiono obelisk ku jego czci z napisem „Karate ni sente nashi” — „Karate nigdy nie atakuje pierwsze”. Te słowa są kluczem dla każdego, kto chce trenować i zrozumieć sens karate.

Uczeń i kontynuator tradycji Gichina Funakoshiego, zaliczany do grona największych autorytetów karate.

Był głównym instruktorem JKA (Japan Karate Association) i jednym z pierwszych instruktorów wysłanych przez JKA na Zachód, by propagować tam karate. Osiągnął najwyższy poziom umiejętności technicznych — posiadał stopień 9 dan.

Przez wiele lat był profesorem i kierownikiem katedry nauk fizycznych na Uniwersytecie Takushoku. Jest autorem znakomitej serii książek Best Karate oraz Dynamic Karate — kompendium wiedzy o technice i metodyce treningu karate. W latach 70. były one w Polsce głównym źródłem informacji o karate i nadal należą do najlepszych pozycji na ten temat.

Urodził się w 1928 roku w Tokio. Zgodnie z tradycją — piątego dnia piątego miesiąca, w piątym roku życia — rozpoczął naukę kendo. W wieku 16 lat trafił do dojo Gichina Funakoshiego i rozpoczął naukę karate.

W 1943 roku wstąpił na wydział ekonomiczny Uniwersytetu Takushoku, gdzie kontynuował treningi i został kapitanem drużyny uniwersyteckiej. W latach 50. uczestniczył w tworzeniu Japońskiej Organizacji Karate — JKA — i został jej dyrektorem technicznym, odpowiedzialnym za szkolenie i wysyłanie japońskich instruktorów do różnych krajów.

W 1953 roku wraz z grupą instruktorów przybył do USA, by prezentować japońskie sztuki walki żołnierzom i dowództwu amerykańskich baz wojskowych. W 1960 roku ukazała się książka Karate: the Art of Empty-Hand Fighting („Karate: sztuka walki pustą ręką”), której był współautorem — do dziś jedna z najlepszych książek o karate. W 1961 roku przeniósł się do USA, założył Amerykańską Federację Karate i zorganizował pierwsze mistrzostwa USA.

W 1972 roku, po rozłamie w WUKO, którego był jednym z założycieli, stanął na czele ITKF (International Traditional Karate Federation) z siedzibą w Los Angeles. Był autorem przepisów sędziowskich ITKF i twórcą nowych konkurencji: fukugo — połączenia kata i kumite — oraz enbu, walki reżyserowanej.

Niestrudzenie podróżował po świecie, kontynuując dzieło swojego nauczyciela. Wielokrotnie odwiedzał Polskę, prowadząc treningi dla początkujących i zaawansowanych. Zmarł w Los Angeles 7 listopada 2008 roku.

Urodził się w 1935 roku na wyspie Kiusiu. W wieku 7 lat rozpoczął trening judo, w którym osiągnął 2 dan. Karate zaczął trenować jako 17-latek, gdy został studentem Uniwersytetu Takushoku w Tokio.

Tam spotkał Gichina Funakoshiego, od którego pobierał lekcje. Po 4 latach został kapitanem drużyny uniwersyteckiej. Z okresu startów w zawodach przylgnął do niego przydomek „Tora” — tygrys — odzwierciedlający umiejętności walki, perfekcję ruchów i szybkość. Osiągnął poziom techniczny, który wprowadził go do grona najlepszych instruktorów JKA.

W 1957 roku ukończył studia i został asystentem mistrza Nakayamy. W latach 1963–1967 był instruktorem w Indonezji, Afryce Południowej i USA. W 1971 roku przeniósł się do Anglii i został szefem instruktorów JKA w Europie. Był trenerem kadry Anglii i prezydentem ESKA (European Shotokan Karate Association).

W 2002 roku wrócił do Japonii, gdzie przeszedł ciężką operację. Do Anglii już nie wrócił — zmarł w Japonii po ciężkiej chorobie 29 marca 2003 roku.

Urodził się 31 lipca 1937 roku w Nagasaki. Karate trenuje od 1955 roku. W 1957 roku zdobył 1 dan, a w 1959 roku — 2 dan i mistrzostwo uniwersyteckie.

W 1960 roku rozpoczął kurs mistrzowski w JKA, a pięć lat później przybył do Włoch jako delegat techniczny JKA, by propagować i rozwijać karate w Europie. W 1966 roku założył Włoski Związek Karate i stanął na jego czele, prowadząc jednocześnie kadrę Włoch.

Pełnił funkcję dyrektora technicznego ITKF; posiada stopień 9 dan. Kilkakrotnie odwiedzał Polskę, prowadząc seminaria i szkolenia dla polskich zawodników.

Jeden z najbardziej renomowanych trenerów karate Shotokan. Urodził się 28 lutego 1940 roku. Treningi karate rozpoczął w wieku 14 lat, a po osiągnięciu pełnoletności podjął studia w Tokio na Uniwersytecie Takushoku, gdzie odnosił sukcesy w drużynie uniwersyteckiej.

W 1964 roku został instruktorem JKA w Tokio, posiadając już 4 dan. W latach 1965–1969 odnosił największe sukcesy, startując w kata i kumite na Mistrzostwach Japonii.

W 1970 roku zamieszkał w Niemczech i objął funkcję trenera kadry Niemiec, przyczyniając się do największych sukcesów tej reprezentacji. Przez dziesięciolecia propagował i rozwijał karate w Europie. Na zaproszenie JKA Polska był częstym gościem w naszym kraju, prowadząc szkolenia dla wszystkich chcących doskonalić technikę i poznawać zasady karate Shotokan.